Kwiat jest przekształconym pędem przystosowanym do rozmnażania. Pewne części kwiatu są pochodzenia łodygowego, inne zaś stanowią przekształcone liście. Typowy kwiat składa się z elementów czterech typów ułożonych w koncentryczne okółki i przytwierdzonych do dna kwiatowego stanowiącego rozszerzone zakończenie pędu: działek kielicha, płatków korony, pręcików i słupka. Zewnętrzne człony kwiatu stanowią działki kielicha, które zwykle w pąku kwiatowym osłaniają pozostałe części kwiatu. Są one na ogół niewielkie, zielone i najbardziej podobne do liści. Płatki korony, tworzące kolejny okółek, są często najbardziej rzucającą się W oczy częścią kwiatu. Dzięki jaskrawemu zabarwieniu, nektarnikom zawierającym słodki nektar oraz charakterystycznej woni przywabiają one owady pośredniczące w zapylaniu kwiatów. Okółek płatków korony otacza pręciki, z których każdy zbudowany jest z cienkiej nitki oraz dwudzielnego, czterokomorowego pylnika - miejsca powstawania pyłku. Pręciki są odpowiednikami mikrosporofili roślin nagonasiennych. W samym środku kwiatu znajduje się słupek, złożony z rozszerzonej części dolnej zwanej zalążnią, oraz cienkiej szyjki zakończonej spłaszczonym znamieniem. Kwiaty różnych gatunków roślin okrytonasiennych różnią się budową, kształtem oraz układem, barwą i liczbą poszczególnych części kwiatowych. Większość gatunków ma kwiaty kompletne, zawierające wszystkie części kwiatowe, niektóre natomiast tworzą kwiaty niekompletne, nie mające jednej lub kilku części kwiatowych, np. działek kielicha czy korony bądź obu tych elementów . U pewnych gatunków, np. u kukurydzy, na tej samej roślinie powstają kwiaty dwu rodzajów - zawierające tylko pręciki lub tylko słupki. Niektóre gatunki, jak np. wierzby i palma daktylowa, tworzą kwiaty pręcikowe i słupkowe na różnych osobnikach.
Podstawowym zadaniem liścia jest przeprowadzanie fotosyntezy; do pełnienia tej funkcji jest on dobrze przystosowany pod względem budowy i układu tkanek. Budowa liścia pozwala na maksymalną ekspozycję komórek zawierających chlorofil na działanie światła i zapewnia maksymalną powierzchnię wymiany gazów pomiędzy komórkami liścia a środowiskiem. Typowy liść rośliny okrytonasiennej składa się z szerokiej, spłaszczonej blaszki liściowej i ogonka, za pomocą którego jest ona przytwierdzona do łodygi. Ogonek liściowy zawiera tkankę przewodzącą, zespoloną w wiązkę przewodzącą tworzącą nerw główny blaszki liściowej lub - zależnie od gatunku rośliny - kilka grubszych nerwów. Nerwy te mogą się rozgałęziać i tworzyć różne wzory u różnych gatunków, jak np. unerwienie siatkowate, czy równoległe. Budowa liścia. Na przekroju poprzecznym liścia górna powierzchnia blaszki typowej rośliny okrytonasiennej jest okryta pojedynczą warstwą bezbarwnych komórek epidermalnych. Zewnętrzną powierzchnię tych komórek pokrywa ochronna warstwa zwana kutykulą, utworzona z substancji woskowej - kutyny, prawie nieprzepuszczalnej dla wody oraz takich gazów, jak tlen i dwutlenek węgla. Bezpośrednio pod epidermą górnej powierzchni liścia znajduje się zwarta warstwa komórek miękiszu palisadowego zawierających liczne chloroplasty. Poniżej miękiszu palisadowego leży warstwa luźno rozmieszczonych komórek miękiszowych z chloroplastami, o licznych przestworach międzykomórkowych - jest to tzw. miękisz gąbczasty. Dolną powierzchnię liścia, podobnie jak i górną, okrywa warstwa bezbarwnych komórek epidermy, pomiędzy którymi u większości okrytonasiennych w sposób charakterystyczny rozsiane są liczne, małe, wyspecjalizowane szparki.
Łodygi roślin okrytonasiennych mogą być zdrewniałe lub zielne. Łodygi zdrewniałe, zwykle stosunkowo sztywne i grube, pokryte warstwą tkanki korkowej, są charakterystyczne dla roślin drzewiastych. Natomiast łodygi zielne, na ogół soczyste, zielone i cienkie, są typowe zwłaszcza dla roślin zielnych żyjących w ciągu jednego okresu wegetacyjnego lub dwóch. Uważa się, że rośliny drzewiaste są prymitywniejsze od roślin zielnych i powstały wcześniej od nich w toku ewolucji. Budowa łodygi. U typowej drzewiastej rośliny okrytonasiennej w pełni wykształcone tkanki łodygi są rozmieszczone w postaci koncentrycznych pierścieni wokół centralnie położonego rdzenia zbudowanego z cienkościennych, luźno ułożonych, bezbarwnych komórek parelichymy. Rdzeń jest otoczony warstwą wysoce wyspecjalizowanych tkanek przewodzących. Tkanki przewodzące, czyli waskularne, w których odbywa się transport różnych substancji, jak woda, rozpuszczone w niej sole mineralne, węglowodany i in., do wszystkich części rośliny, są zbudowane, z dwu typów złożonych tkanek: ksylemu, czyli drewna, oraz floemu, czyli łyka. Każda z nich zbudowana jest z różnych rodzajów komórek, przy czym oddziela je warstwa komórek merystematycznych zwana kambium wiązkowym. Tkanka waskularna tworzy ciągły układ od korzeni poprzez łodygę i rozgałęzienia do liści. Ksylem. Zarówno u nagonasiennych, jak i u okrytonasiennych ksylem pełni funkcję tkanki wzmacniającej łodygę oraz przewodzi wodę i rozpuszczone w niej sole mineralne z korzeni, gdzie substancje te są pochłaniane z gleby, do różnych części rośliny. Zależnie od pochodzenia i miejsca powstawania w roślinie ksylem bywa określany bądź jako pierwotny, bądź wtórny.
Każde megasporangium wytwarza cztery haploidalne megaspory; w ten sposób zostaje zapoczątkowane pokolenie gametofitowe. Trzy spośród nich degenerują, czwarta zaś rozwija się, tworząc mały gametofit żeński zawierający 2-3 archegonia pogrążone w haploidalnej tkance zapasowej zwanej bielmem pierwotnym. Zapylenie, czyli przeniesienie pyłku na zalążki w szyszkach żeńskich, następuje za pośrednictwem wiatru. Niektóre spośród przyniesionych przez wiatr ziaren pyłku przyklejają się do lepkiej cieczy w pobliżu okienka zalążka. W miarę wysychania cieczy ziarna pyłku są wciągane do okienka, aż w końcu wchodzą w kontakt z samym ośrodkiem. Następnie pyłek zaczyna kiełkować wytwarzając łagiewkę pyłkową, jednak zapłodnienie następuje dopiero mniej więcej po upływie roku. W czasie powolnego wzrostu łagiewki komórka generatywna mikrospory dzieli się tworząc komórkę trzonową, która kieruje wzrostem łagiewki pyłkowej, oraz komórkę generatywną właściwą. Ta ostatnia przemieszcza się do łagiewki pyłkowej i w końcu dzieli się na dwie nieruchliwe komórki plemnikowe. W ten sposób gametofit osiąga całkowitą dojrzałość, lecz jest nadal uzależniony od substancji pokarmowych dostarczanych przez sporofit. Równocześnie zachodzi powolny rozwój gametofitu żeńskiego, który dojrzewa do zapłodnienia w czasie, gdy wierzchołek łagiewki pyłkowej dociera do jednego z archegoniów; jedna z komórek plemnikowych łączy się z komórką jajową zawartą w archegonium tworząc zygotę, dającą początek nowemu pokoleniu sporofitowemu. W wyniku następujących po zapłodnieniu podziałów komórkowych z każdego gametofitu żeńskiego rozwija się tylko jeden zarodek. Wykształcony zarodek składa się z kilku liści zarodkowych - liścieni, epikotylu i hypokotylu. Angiospermae - rośliny okrytonasienne. Rośliny okrytonasienne, czyli kwiatowe, stanowią najwyżej rozwiniętą klasę całego królestwa roślin.
Gdy następuje podział komórki kambium, powstająca w kierunku do wnętrza łodygi komórka potomna sąsiadująca z ksylemem może rozwinąć się w komórkę ksylemu wtórnego, podczas gdy druga komórka potomna, położona na zewnątrz, pozostaje w stanie merystematycznym. Ta ostatnia dzieli się następnie, przy czym z dwu nowo powstałych komórek położona od zewnątrz może przekształcić się w komórkę floemu wtórnego, a od wewnątrz - pozostać w stanie merystematycznym. W ten sposób warstwa kambium wytwarza ksylem i floem wtórny; warstwa kambium utrzymuje się stale pomiędzy tymi dwoma typami tkanki przewodzącej. Na ogół w okresie wegetacji rośliny odkładają się większe ilości ksylemu wtórnego niż floemu, tak że ksylem stanowi przeważającą większość masy łodygi. Ogromną większość masy pnia starego drzewa, z wyjątkiem peryferycznych warstw graniczących z kambium wiązkowym, tworzy martwy ksylem. Większość jednoliściennych to rośliny zielne, nie mające kambium i nie wykazujące przyrostu wtórnego na grubość. Wszystkie tkanki tych roślin są tkankami pierwotnymi, powstałymi w wyniku działalności merystemów wierzchołkowych. Ksylem i floem w łodygach tych roślin występują w postaci odrębnych wiązek przewodzących rozproszonych na przekroju łodygi. Pierścienie przyrostów rocznych. Na wiosnę, kiedy jest dostateczna ilość wody i sprzyjająca temperatura, wzrost pędu jest najintensywniejszy. W tym czasie wytwarzane są także, zwłaszcza w ksylemie, największe komórki, wskutek czego powstaje drewno o stosunkowo dużych porach. W lecie, kiedy rośliny dysponują coraz mniejszą ilością wody, oraz jesienią wielkość komórek i szybkość podziałów zmniejszają się; podziały zostają całkowicie zahamowane z nadejściem zimy, a ulegają wznowieniu następnej wiosny. Na przekrojach poprzecznych łodygi występujące na przemian bardziej zwarte drewno letnie i wielkokomórkowe, porowate drewno wiosenne tworzą wyraźnie różniące się pierścienie, zwane pierścieniami przyrostów rocznych. Najmłodszy, ostatni pierścień roczny graniczy bezpośrednio z kambium.